عسلویه، فقط یک منطقه صنعتی نیست؛ قلب تپنده اقتصاد ایران است. جایی که پالایشگاه‌ها، پتروشیمی‌ها، سکوهای دریایی، مخازن عظیم گاز و نفت، شبانه‌روز برای ادامه حیات کشور می‌تپند و در روزهای جنگ چهل‌روزه، همین قلب، زیر سنگین‌ترین فشارها و بمباران‌ها همچنان تپید.

به گزارش رویداد نفت، کارکنان پالایشگاه‌های پارس جنوبی، مجتمع‌های پتروشیمی، شرکت نفت و گاز پارس، پایانه‌های نفتی، سازمان منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس و ده‌ها شرکت عملیاتی و خدماتی مستقر در منطقه، در روزهایی که خطر از همیشه نزدیک‌تر بود، سنگر کار را ترک نکردند.

آن‌ها ماندند؛
نه برای حقوق،
نه برای اضافه‌کار،
بلکه برای ایران.

وقتی خبر تهدید تأسیسات انرژی منطقه منتشر شد و تصاویر انفجار و دود، شبکه‌های خبری جهان را پر کرد، بسیاری تصور می‌کردند جریان تولید متوقف خواهد شد؛ اما در دل همان التهاب، کارکنان عملیاتی با لباس‌های کار آغشته به خون و عرق و دود، کنار توربین‌ها، اتاق‌های کنترل، اسکله‌ها، خطوط انتقال و واحدهای فرآیندی ماندند تا حتی یک لحظه، جریان انرژی کشور متوقف نشود.

در آن روزها، عسلویه فقط یک منطقه صنعتی نبود؛ خط مقدم جنگ اقتصادی و انرژی بود.
و کارکنان صنعت نفت و گاز، بی‌ادعا، سربازان این خط مقدم بودند.

بسیاری از آنان از جمله سخاوت اسدی مدیرعامل منطقه، هفته‌ها خانواده‌هایشان را ندیدند. بعضی‌ها شب‌ها روی صندلی اتاق کنترل خوابیدند. برخی میان هشدارهای امنیتی و اخبار حملات، شیفت‌های فشرده را ادامه دادند تا پالایشگاه خاموش نشود، تا فشار گاز نیفتد، تا خانه‌ای در ایران در تاریکی فرو نرود.

کارکنان پارس جنوبی در روزهای جنگ، معنای واقعی «پایداری» را معنا کردند؛
پایداری در جنگ،
در اضطراب مداوم،
در شرایطی که هر لحظه احتمال حادثه وجود داشت.

آنان نشان دادند صنعت نفت و گاز ایران فقط مجموعه‌ای از تجهیزات و تأسیسات نیست؛ این صنعت، بر شانه‌های انسان‌هایی ایستاده که در سخت‌ترین شرایط، مسئولیت ملی خود را فراموش نمی‌کنند.

امروز اگر چراغ کارخانه‌ای روشن است، اگر گاز در خانه‌ای جریان دارد، اگر صادرات انرژی ایران ادامه یافته، بخشی از آن مدیون همان انسان‌هایی است که در روزهای جنگ، پشتِ تجهیزات ماندند و نگذاشتند چرخ تولید از حرکت بایستد.

تاریخ، از فرماندهان و سیاستمداران خواهد نوشت؛
اما ایران، ایستادگی فرزندان گمنام پارس جنوبی را نیز فراموش نخواهد کرد.

ما ایستادیم…
تا ایران خاموش نشود…